family of Fools

Ik verhuis en wel naar hier

http://family-of-fools.blogspot.com/

Het lukt me bijna niet meer om hier in te loggen, dus daarom een nieuw adres, waar ik hopelijk niet meer beperkt zal zijn in browser en waar er geen inlogproblemen meer zullen zijn

Er wordt soms door andere ouders vergeleken als we het hebben over een crisis. Zo in de aard van 'den onzen doet dat ook, die ligt ook al stampvoetend op de grond'.

Ik kan het niet laten van dan altijd eens te rologen. Natuurlijk kent iedere ouder dat, en sommige al meer dan andere, je hebt er al eens karaktersterke kindertjes rondlopen. Zo heb ik er hier ook nog ene rondlopen en niet Saucisse.

Maar dat noem ik dus geen 'crisis': een crisis van Saucisse begint anders, dat kan ook wel stampvoeten zijn, maar het is heel anders dan de Saucisse die zijn goesting wil krijgen en begint te stampvoeten op de grond. Bij zo'n scène kan je ook gewoon zeggen 'loopt den boom in, ge kunt niet altijd uw goesting krijgen', wat bij een crisis gewoon niet gaat. Die scènes komen nog voor, de crisissen zijn eigenlijk bijna verdwenen. Het gebeurt nog wel eens, maar de frequentie is zo laag geworden dat we uiteindelijk zeggen dat zijn crisissen weg zijn. En als hij scènes heeft, dan reageren we gelijkaardig als bij de andere kinderen, of het komt toch op hetzelfde neer. Ik heb geen zin in scènes en ze zullen het geweten hebben.

Hoe dit komt, dat is dan het tweede: ik ben nogal 'voorstander' van eerst iemand zijn struikelblokken en beperkingen te leren kennen en hier een tijdlang bij de ouders echt op te hameren. Wij proberen nu echt met alles rekening te houden met die struikelblokken en beperkingen: waar kunnen we naar toe? Waar moeten we hem op voorbereiden als we ergens naartoe gaan? Welke activiteiten kan hij doen? Waar moet de groep rekening meehouden?

En mijn gevoel is dat dit steeds automatischer gaat en dat we nu ook steeds meer kunnen proberen.

Ik voel het dus niet als 'beperkend' aan dat we in de beginfase meer aan zijn beperkingen denken, want stilaan komen we in een andere fase, waarbij zijn sterktes veel beter tot uiting komen. We merken dat op school, we merken dat thuis Dat alles steeds vlotter gaat.

Molletje heeft dat vroeger ook zo geleerd. Zijn visuele handicap voelt gewoon niet meer aan als een beperking. Hij kan natuurlijk wel geen treinbestuurder worden, maar verder in het dagelijkse leven. Ik moet wel ondertitels lezen van vreemde talen en autorijden is ook voor mij. Maar hij weet perfect wat hij kan en niet kan en zodoende voelt het absoluut niet aan als een beperking.

Dit is mijn hoop voor Saucisse, dat hij perfect weet waar zijn beperkingen liggen en vooral waar zijn sterktes liggen en dat hij die struikelblokken kan overwinnen zonder veel extra moeite, dat die struikelblokken ook geen struikelblokken meer zijn, maar daarvoor moet hij natuurlijk wel eerst goed zijn struikelblokken kennen.

1 maart ga ik de voorstelletjes tonen :)

en dan mag de winnaar iets moois uitkiezen

De evaluatie was schitterend. In tegenstelling tot vorig jaar, hoorden we dit jaar bijna alleen maar positieve dingen: een gemotiveerd kind dat heel veel aandacht besteed aan zijn gedrag. Hij vraagt uitleg waarom er iets misloopt met de sociale interacties en probeert hierop te letten. Hij heeft geleerd dat vaste routines die doorbroken worden geen ramp zijn.

Zijn autisme is niet weg, maar mijn kind slaagt er wel in om in onze maatschappij over het algemeen vrij normaal over te komen. Zijn autisme is niet zichtbaar, mensen gaan er geen rekening mee houden. En het is ook niet de bedoeling dat iedereen weet dat hij autistisch is. Wij vertellen het nu op zijn buitenschoolse activiteiten en geven wat tips zoals 'veel uitleggen', 'niet te veel opdrachten achter elkaar', 'een mentor'... en dan werkt het over het algemeen goed.

Het is een illusie dat de hele wereld zich aan jouw kind gaat aanpassen, dus ik vind het belangrijk dat hij zonder al te veel problemen in onze 'wereld' kan overleven. Wij weten dat hij autistisch is, houden er rekening mee, zijn naaste omgeving weet dat hij autistisch is en houdt er rekening mee en zo zal Saucisse er wel in slagen om gelukkig te zijn.

Hij is autistisch, zeg ik altijd. Het is een stoornis die op elk aspect van zijn leven mee. Ook al is het even niet zichtbaar, het is nog altijd aanwezig en als we er geen rekening mee houden, dan onderschatten we de invloed van ASS echt.

Ik zoek dus een logo voor 'family of fools' voor al mijn wollige dingen. Maar tekenen ligt me niet. Ik kan niet tekenen, noch met de hand, noch op de pc.

Wie een mooi logo voor mij ontwerpt, mag een project uitkiezen dat ik zal breien. Een project van een 500 à 600 meter: een shrug, een mooie shawl, wanten en handschoenen... in een gekozen wolletje.

Ah ja, de bedoeling is dat dit logo gebruikt wordt op deze site, in mijn tweedekansen wolletjeswinkeltje.

Van de overschot van een vorig wolbroekje heb ik nog een tweede kunnen breien.

Het wolbroekje is te klein voor Sperzie, dus ik zet het direct te koop in mijn winkeltje.

Bovendien vertkoop ik ook mijn medela kolfset en mijn draagdoekjas met een tussenstuk. Ik heb hem een paar jaar geleden zelf gemaakt en er veel plezier aan gehad, maar de draagtijd is hier bijna voorbij en ik kan er beter iemand anders gelukkig mee maken.

In de jas zit vanachter een rits waaraan je het tussenstuk kunt vastritsen. Zo kan je die over het hoofdje van het kindje op de rug doen. vanzelfsprekend kan je ook vooraan dat tussenstuk inritsen en je kind langsvoor dragen

Voor tweedekansproducten en wollige dingetjes die ik gewoon teveel heb of die te meisjesachtig zijn voor mijn jongens. Zo krijg ik ook al eens de kans om eens iets anders dan alleen jongensspulletjes te breien.

Family Of Fools